الهیات عملی

الهیات عملی

پدیده عشق انسانی و اصناف آن در نظر ترزا آویلایی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
دانشیار، گروه ادیان و عرفان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده
این مقاله درصدد بررسی اصناف و مراتب عشق انسان به انسان از نظر ترزا آویلایی با هدف آشناسازی اهل علم با نظرات این عارف است با این فرض که اگر عشق انسانی به آگاپه (عشق دهنده) منتهی شود، می‌توان عشق متعالی الاهی را هم تجربه کرد. موضوع این مقاله ازآن‌جهت اهمیت و ضرورت دارد که این عارف در ایران کمتر شناخته شده و آثار کمی درباره وی به زبان فارسی وجود دارد درحالی‌که از عارفان کلاسیک و مادر عرفان اسپانیا به شمار می‌آید و دارای نظرات دقیقی مانند نیایش‌های چهارگانه و عمارت‌های هفت‌گانه است که در عرفان از اهمیت بالایی برخوردارند. یافته‌های این پژوهش نشان داد که ترزا عشق را مساوی اشک ریختن و نیز برخورداری از تسلیات و الطاف الاهی نمی‌داند بلکه آن را خدمت صادقانه به خدا، بردباری و تواضع در نظر می‌گیرد. وی بی‌آنکه به صورت منطقی همه اصناف عشق را بیان کند در آثار خود از همه آنها یاد و نظر خود را بیان کرده است. وی عشق‌های اروتیک، گیرنده و خونی را قابل قبول نمی‌داند و درباره عشق زن و مرد نظر نمی‌دهد ولی عشق‌هایی از قبیل عشق فیلیایی، آرمانی و عشق ساری در طبیعت را می‌پذیرد و هیچ عشقی را مانند عشق آگاپه‌ای مهم و قابل قبول نمی‌داند و در همه آثارش دختران راهبش را به آن دعوت می‌کند. عاشق می‌تواند به عشق خود واقف شود و به شرط گذشت مدت کوتاهی از تجربه عشق درباره آن ارزشیداوری کند. هم‌راستا نبودن عشق انسانی با عشق الاهی و بی‌تقوایی از آسیب‌های جدی عشق انسانی‌اند.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

The phenomenon of human love and its guilds in the view of Teresa of Avila

نویسنده English

bakhshali ghanbari
Associate Professor, Department of Religions and Mysticism, Faculty of Literature and Humanities, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده English

This study explores the types and degrees of human love according to Teresa of Ávila, aiming to introduce her mystical thought to contemporary scholars. It is based on the assumption that if human love culminates in agape—self-giving or divine love—one may also experience transcendent divine affection. The topic is significant since Teresa of Ávila remains relatively unfamiliar in Iran, where few Persian works have examined her ideas, despite her status as a foundational figure in Spanish mysticism. Her concepts such as the “four stages of prayer” and the “seven mansions” hold particular importance in the mystical tradition.



The findings indicate that Teresa does not equate love with emotional intensity, tears, or divine consolations. Instead, she defines it as sincere service to God, patience, and humility. Without presenting a systematic classification, she discusses various forms of love, rejecting erotic, possessive, and carnal ones. While she offers no explicit view on romantic love between men and women, she accepts philia (friendly love), ideal love, and the love manifested in nature. Among all, agape stands as the highest and most genuine form, to which she consistently calls her fellow nuns. Teresa also maintains that a lover can become aware of their own love and, after a period of reflection, assess its moral value. The discord between human and divine love, along with impiety, are regarded as major perils of human affection.

کلیدواژه‌ها English

Love
Philia
Agape
Erotic Love
Teresa of Ávila