به شکل سنتی، مسئله شر در انواع مختلفی که دارد، یکی از جدّی‌ترین اشکالات به خداباوری بوده است. بخش گسترده‌ای از پاسخ‌های داده شده به مساله شرور، عمدتاً با محور قرار دادنِ شکوفایی انسان در دنیایی که محل تعارض ماده و وقوع انواع مختلف شر است قرار گرفته است. در چند دهة اخیر توجه بیشتری به درد و رنج حیوانات و مشکلات فلسفی‌ای که چنین رنجی بعنوان یکی از مصادیق شرور ادراکی ایجاد می‌کند معطوف شده است. خداباوران در ادیان ابراهیمی، سعی می‌کنند با ترسیم یک تئودیسة الهیاتی، میان درد و رنج حیوانات و خداوندی که اوصاف مطلقِ علم، قدرت و خیرخواهی دارد سازگاری برقرار کنند، در مقابلِ این راه‌کار، که تلاش دارد وحدانیت و اوصاف کمالی و مطلق خداوند را حفظ کند، راه‌کارهای دیگری توسط ادیان غیر توحیدی مانند تئودیسة هندوئی هم وجود دارد که بی‌توجه به حفظِ وحدانیت خداوند، سعی می‌کند این مساله را با راهکاری اخلاقی توجیه نماید. تئودیسه هندوئی با ارائة یک ساختارِ سیستماتیک از نظام آفرینش، دلالیلی را که خداوند اجازه می‌دهد حیوانات رنج بکشند به اختیار و آزادیِ اعطا شده به موجودات و چرخة کرمه که بنوعی بازگوکنندة هر چه کِشت شود در زندگی بعدی برداشته می‌شود گِره می‌زند. در این پژوهش نشان می‌دهیم که چگونه یک خداباور هندو می‌تواند با توجه به آموزه‌های دینیِ خود به مشکل رنج حیوانات پاسخ ‌دهد.